HAYATIN ICINDEN HIKAYELER Çirkin Postaci

[Elfida]

HAYATIN ICINDEN HIKAYELER 
 

Çirkin Postaci
 

Dünyanin bana zindan oldugu günlerdi. Sanirim birkaç defasinda da
evden aglayarak disari çikmistim... Hayatim  kararmisti da bir isik
bekliyordum sanki ama yoktu. Iste böyle düsündügüm günlerde
daire kapima sikistirilmis bir Mektup buldum. Hayretle baktim
üzerinde göndericisi yazmayan zarfa. Sonra odama girip açtim...
 

"Acilari paylasmak insanlarin vazifesidir" diyordu. "Senin geçtigin
sokakta ben de vardim. Ama bir sokakta ya ben olmamaliydim
veya paylastirilmamis acilarini içinde gezdiren bir insan!..."
 

Mektubun sonunda da isim yazmiyordu. Peki kimdi bu?
Kimdi, neden yazmisti bu notu ve neden bana yazmisti?
Aslinda hos sözlerdi...Ve aslinda bolyle bir mektuba da deliler gibi
ihtiyacim vardi. Acaba dedigini yapacak miydi, yazacak miydi
her gün?..
 
Bunu zaman gösterecekti. Ilk gün kafam karisti.
Hem kendi problemlerimi hem dün gelen mektubu, hem de
yeni mektuplarin gelip gelmeyecegini düsünüyordum. Sonraki gün
posta kutumda beyaz bir zarf buldum. Kalbimin çarptigini hissettim...
Yazi ayniydi, odama girip okumaya basladim mektubu.
 
Bu inanilmazdi.. Bir bardak su içercesine bitiverdi mektup.
Doymadim! Bir bardak su daha almis gibi kendime ve
susuzlugumu kandirir gibi yeniden okudum alti sayfayi...
Sanki taniyordu beni, sanki yillardir dertlesiyordum onunla...
Altinci sayfanin sonunda diyordu ki; "Yarin yine yazacagim..."
Yarin yine yazdi, öbür gün yine..Ve sonraki günler yine yazdi...
 
Her mektubunun sonunda, yarin yine yazacagina ait not vardi
ve her gün de dedigini yapiyordu. Her gün isyerinden dönerken
kalbim çarpiyordu heyecanla... Her gün görüyordum posta kutumun
bugün de bos olmadigini ve gariptir; artik yapayalniz olmadigimi,
kalbimin bos olmadigini hissediyordum. Bu mektuplar yüregime
giriyor sikintilarimi eritiyor ve beni yarinlara dogru itiyordu.

Zannediyordum ki; bunlar olmadan yasayamayacagim.
Öylesine alismistim ki onlara, olmasalar sanki nefes alamayacagim!...
Vakit buldukça oturup eski mektuplari bile yeniden okuyordum.
Zaman geçti ve zamanla beraber sikintilarim da geçti.
O günlerden geriye sadece eski mektuplar kaldi. Bir gün içimde
karsi koyamadigim bir merak peydahlandi; kimdi bu?
Nasil biriydi?
 
Onunla ilgili her seyi merak etmeye basladim.
O her gün yaziyordu ve nasilsa her gün yazmaya devam edecekti.
Bundan emin oldugum için de, yazilarinda anlattiklarindan çok
nasil bir kalemle yazdiginaa, neden bu kagidi seçtigine, yazi stiline
aklimi takmaya basladim... Yazilari öylesine deva olmustu ki bana,
onunla ilgili her sey de mükemmel olmaliydi. Ama her sey...
 
O gün evde kalmistim. Kahvalti yapmis ve bu harika mektuplarin
en azindan nasil birisi tarafindan getirildigini görmeyi koymustum
kafama... Ögle vaktine dogru sokaga giren postaciyi gördüm.
Kosarak asagiya indim. Mektubumu kutuya birakmisti, eli henüz
havadaydi...Göz göze geldik. Aman Allahim... Aman Allahim,
bu ne kadar çirkin bir adamdi böyle! Dondum kaldim... O da basini
egdi döndü ve gitti. Orda öylesine bekliyordum simdi...
Kutuyu açip mektubu bile alamiyordum. Bunca zaman, bunca
güzel bir mektubu, bu kadar çirkin biri mi tasimisti? O öptügüm,
kokladigim, gögsüme bastirdigim, yastigimin üzerine koydugum
mektuplarima benden önce bu adamin mi eli degmisti?
Saçmaladigimi biliyordum ama böylesine güzel duygularima
bu çirkin yaratik karisti diye az önce getirdigi zarfi alamiyordum.
Kapiyi açtim, disari çikip bir adim att im. Çoktan gitmisti. Neye oldugunu bilmiyordum ama çok kizgindim. Zarfa dokunmadan çiktim yukariya.
Odama girdim, eski mektuplarima baktim. Biliyordum, onlar benim
en zor günlerimle bu günüm arasinda köprü olmuslardi, ama onlara da dokunamadim. Bu güzellige dokunus olan  bu çirkinli?i yakistiramiyordum!
 
Ertesi gün is dönüsü baktim ki, kutuda hâlâ o ayni kirli mektup var!
Almadim. Sonraki gün baktim; ayni mektup yine yapayalniz beklemekte.
Bir kaç gün sonra ise kutuya bile dönüp bakmamaya basladim...
Alti yedi hafta sonra dünya yine karanlik gelmeye basladi bana.
Bir dosta, bir morale ölürcesine ihtiyaç duymaya ba?ladim...
Her sey çok agirlasmisti yeniden. Uyku bile uyuyamiyordum.
Mektup aklima geldiginde vakit gece yarisini geçiyordu. Tereddüt
bile etmeden asagi indim, kutumu açtim ve mektubu aldim.
 
Bir saat içinde üç defa okumus, özlemis olarak gögsüme bastirmis
ve uzun zamandir ilk defa böylesine huzur içinde uyuyabilmistim.
Bunlar benim ilacimdi biliyordum. En çok o gün merak etmistim,
bir daha ne zaman yeni bir mektup gelecegini... Ve o aksam gözlerime inanamadim; kutumda mektup vardy. Yazi ayniydi, zarfta yine isim
yoktu. Üstelik bunda postanenin damgasi da yoktu...
 

Açtim zarfin içindeki kisacik mektupta sunlar yaziyordu;
"Sana gelmis bir mektubu kirk sekiz gün okumamakla ne kazandigini
bilmiyorum... Ama artik benim sana yazmaya vaktim olmayacak.
Çünkü tayinim çikti ve bugün baska bir sehire gidiyorum. Hosçakal!
 
Çirkin Postaci..."
 

Donmus kalmistim simdi... Derin bir pismanlik dügümlendi bogazima,
hiçkirarak eve girdim. Çantami açtim; taraklarin,rujlarin ve diger
karisikligin arasinda buldugum mavi göz kalemiyle, bir kagida;
"Lütfen bana tekrar yaz" diye yazdim ve posta kutuma koydum.
 
Bir daha hiç kilitlemedigim kutuda,
ayni notum iki yildir yapayalniz bekliyor...
 
yazari bilinmiyor...
 
............................................................................
 
eskiden postacinin kapiyi calmasini bekleyenler..
Ssevilenden gelecek mektubun yolunu gozleyenler bu yaziyi daha farkli yorumlayacaklardir.
 
uzerine göz yasi veya parfum damlatilmis , ucu sigara ile yakilmis mektuplarin sevilene goturdugu anlamlari animsayacak olan saclari artik agarmis olanlarin iclerinde bir sicaklik duygusunun yayilacagini da dusunuyorum..
 
Artik postacilar ve ozenle yazilmis olan kelimelerle donatilmis kenar susleri yapilmis mektuplar ve de degisik anlamlar tasiyan renkli kagitlar E-mail ile yasamimizdan cikiverdi.
 
E-mail de olsa posta kutumuza birakilan her bir mektup bizi unutmadigini,deger verdigini,sevdigini gosteren birisi tarafindan gonderilmektedir..
 
Ve bazen ,boylesi mail leri gonderen kisi yasantimiza kenarindan nasil girmisse yine bir gun oyle sessizce gidiverir.O mail ler gelmez oldugunda bir bosluk duyar veya duyar gibi oluruz ve de daha sonra bizi dusunmus olan kisiyi de unutur gideriz..
 
dilerim ki posta kutunuza dost ve arkadaslarınız,
Veya ozel kisiler yasantimizdan hic eksik olmasinlar..