KENDİNİ ARAYAN ADAM

[POLATYAZICI]

Halit Ertuğrul
KENDİNİ ARAYAN ADAM

İnsanlığı huzur ve mutluluğa götüreceği iddia edilen birçok ideoloji, felsefî akım ve model,
uzun tarihî tecrübelerden sonra birbiri ardından silinip gitmektedir. Komünizmin bir "çığ" gibi
yıkılışı da bunlardan birisidir. Bu yüzden ferdin yaratılışına en uygun bir din olan İslâma
yöneliş, gerek ülkemizde ve gerekse bütün dünyada hızla devam etmektedir.
Çölün ortasında susuzluktan ölmek üzere olan bir insanın can havliyle su araması ve suya
koşması gibi, insanlık da sefahat ve maddenin hazsız, kuru ve susuz dünyasından, "iman ve
Kur'ân" kervanına katılan yüzbinlerce insandan birisi de Salih Gökkaya'dır.
Salih Gökkaya, komünizm yolundaki şöhreti yurt dışına taşmış ve bu uğurda ömrünün elli
yılını vermiş olan bir insandır. Böylesine kapasiteli bir kişinin intibaha gelerek dönüş
yapması, dikkatleri bir anda üzerinde toplamış ve "dönüş"ünden sonra yazdığı mektuplar,
"Asrın mektupları" olarak değerlendirilmiştir. Bu mektuplar hâlâ elden ele, ilden ile ve
dolaşarak hizmet yapmaktadır.
Salih Gökkaya'nın "dönüş" hâdisesini, bundan birkaç yıl önce "Yeniden doğmak" adını
taşıyan bir kitapta toplamıştık. Fakat bu eserin onbeş gün gibi kısa bir süre zarfında
tükendiğini hayretle müşahede ettik. Kitabın bitmesinden sonra da yeni taleplerle karşılaşıyor,
takdir, tebrik ve gözyaşları ile dolu olan sayısız mektup ve alıyorduk. Bu eserin
fevkalâde bir iman hizmetine vesile olduğunu görünce, daha muhtevalı bir kitap haline
getirilmesine karar verdik.
Kitabın, daha birçok hizmete vesile olması dileğiyle...

[POLATYAZICI]

"Bayramda, düğünde, sünnette, bazı özel gün ve gecelerde bütün gözler öğretmeni arar. Tabiî
ki öğretmen de bunun hakkını vermelidir. Bu da çok iyi bir kültür ister. Yalnızca, ders
kitaplarının teorik bilgileri yetersizdir. Öğretmen, hayatı en büyük bir okul kabul ederek her
hâdiseden, her tecrübeden ders almasını bilmeli ve hareket tarzını da ölçülü ayarlamalıdır.
"Kalbin nuru din ilimleri, aklın nuru fen ilimleridir. İkisinin birleştirilmesiyle hakikat ortaya
çıkar. Bu iki unsurun biraraya gelmesiyle, talebe gayrete gelir ve başarılı olur. Birbirinden
ayrıldıkları vakit birincisinden taassup, ikincisinden de hile ve şüphe doğar" diyerek, iyi bir
eğitim politikası çizen kıymetli bir âlimin bu güzel sözü üzerine yorumlar yapılıyordu.
"Cami ve okul, bir köyün iki ana direğidir. O köyün varlığı, huzuru ve birlik içinde yaşaması,
bu iki direğin sağlam ve dim dik ayakta durmasına bağlıdır. Camide din havası mevcuttur.
Okulda ise, ilim havası vardır. Birisi, düşmanlığı, kini silip kardeşliği getirir; diğeri de
cehaleti kaldırıp medeniyeti dâvet eder. Böylece o köy, genel bir okul havası içinde, ilim,
fazilet, medeniyet ve kardeşlik mefhumunu öğrenmeye başlar. Bunları yapacak olan da, o
köyün imamı ve öğretmenidir.

[POLATYAZICI]

İhtiyar muhtarın acıları
Yola çıkalı iki saat olmuştu. Bu iki saat boyunca, on üç yıllık öğrencilik hayallerim bir sinema
perdesi gibi geçiyordu gözlerimin önünden... Ve her sahnenin sonunda da "okul ve öğrenci"
ikilisi gelip karşıma dikiliyordu. Ne renkli düşüncelerdi Allah'ım!
Güzel bir okul... Yanında yeni lojman... Etrafında iyi tanzim edilmiş bir bahçe... Yem yeşil
ağaçlar, pırıl pırıl çayırlar... Minicik öğrencilerin cıvıl cıvıl sesleri... "Öğretmenim" diyerek
gülücükler dağıtışları... Hayal bile olsa içime tatlı bir sıcaklık serpiyordu. "Okulun minaresi"
demek olan bayrağı ilk görüşümde, nasıl bir heyecan içinde olabileceğimi tahmin etmeye
çalışıyordum. Arif Nihat Asya gibi:
"Ey mavi göklerin beyaz kızıl süsü,
"Kız kardeşimin gelinliği, şehidimin son örtüsü" mü diyeceğin, yoksa o anın duygularıyla
başka birşeyler mi mırıldanacağım? Bilemiyorum.
Ya köylüler?

[POLATYAZICI]

etmek istiyorum.'
"Çok acımıştık. Hemen köylüyle biraraya gelerek boş bir evi tamir ettik, içini döşeyip
kendisine teslim ettik. Her gün birimiz akşamları misafir alır olduk.
"İnan evlâdım, ben kendi öz oğluma böylesine bir sevgi göstermemiştim. Yaptığımız iyilik
bununla da bitmedi. Köyümüzde namuslu, terbiyesi güzel bir kızımı da kendisine verdik. Hem
de bütün masrafları üzerimize alarak..."
"Neden?' diye sorarsan, 'kimsesiz fakir,' diye tabii..."
Benim hayretim gittikçe artıyordu. Bizim insanımız ne kadar da merhametli, cömert ve
yardımseverdi. Hiç tanımadığı bir insana böylesine fedakârlık... İyi niyet... Bu güzel geleneği,
bizim insanımızdan başka acaba kim gösterebilirdi? Allah rızası için, hiç bir karşılık
beklemeden yabancı bir insana evlat muamelesi yapmak, herhalde sadece bizim insanımıza
hastı.

[POLATYAZICI]

Birinicisi:
"İçinizde, bütün gün boyunca tam huzur içinde olanınız var mı?"
Hiç beklemediğimiz bir anda, güm" diye sorulan böylesine su götürücü bu soru karşasında
şaşırmıştık. Bu soruyu ne için soruyordu? Ne yapmak istiyor ve nereye varmayı hedefliyordu?
Herkes kendini yoklamış olacaktı ki, bütün sîmalarda tereddütler oynaşmaya başladı. Bu
yüzden kimse cevap veremiyordu.
"O adam" son derece ciddi bir ifadeyle:
"Elbette" dedi, "bu soruya 'evet' diyemezsiniz. Ben elli yıldır 'evet' diyemedim. Siz de 'evet'
diyemezsiniz?
"İkinci sorum:
"Her türlü ihtiyacımı karşıladım, hiç ihtiyacım kalmadı diyeniniz var mı?"
Arkadaki yolculardan biri:
"Ne mümkün efendim!" diye atıldı. "Hiç ihtiyaç biter mi? İhtiyaçları karşılamak nerede, biz
nerede? Hele orası Türkiye'yse!"
"Çok güzel" diye karşılık verdi adam: "O zaman üçüncü soruyu sorayım:
"İçinizde, hatayatımı garanti altına aldım, hiç bir şeyden korku ve endişem yok diyeniniz var
mı?"
Böylesine enteresan sorulara muhatap olan yolcular, büzen hayret içinde, bazen de gülerek
birbirine bakıyordu. Ama ben, bütün bunlardan ayrı olarak bu sohbet seyrini nereye
gideceğini bir derece sezmiş olmanın huzursuzluğu içindeydim. "O adam"ın önce güzelim
sesi ve mükemmel telkinleriyle iyi bir zemin hazırlaması... Yolculardan tam not alarak,
onların dostluklarını kazanması... Sonradan da bu diyaloğu iyi kullanarak, insanların
zaaflarını deşeleyip hayâli hedefler göstermesi, kanaatlarımı pekiştiriyordu.
Nihayet;
"Bu soruları kalp rahatlığıyla 'evet' diyerek cevaplayamazsınız. Çünkü bu tür soruları ortadan
kaldıran bir rejimle idare edilmekten mahrumsunuz" diyerek baklayı ağzından çıkardı.
Hislerim beni yanıltmamıştı.
Fakirliği, ezilmişliği, horlanmışlığı öylesine usta misallerle anlatıyordu ki, otobüsün içindeki
çok az insan, "o adam"ın "komünizm propagandası" yaptağının farkındaydı.
Konuşmasını güldürücü fıkralar ve düşündürücü nüktelerle süsleyip açık hedef olmaktan
kaçınıyor ve yutturmak istediği zehiri, büyük bir ustalıkla bala katarak veriyordu.
İşin bu tarafını hâlâ anlayamayanlar, hayran hayran onu dinliyordu:
"Adam ne güzel konuşuyor be..."
"Örnekleri de çok çarpıcı ha!"
"Tam bir hatip canım..."
"Yalnız o kadar da değil tabi, insan psikolojisini de iyi biliyor."
"Anlattıkları harfi harfine doğru..."
"Profesör gibi..."
"Daha da fazla..."
"O adam" büyük bir ustalıkla sürdürdüğü konuşmasında bazen âyet ve hadisleri delil gibi
gösteriyor, sözlerinin arasına İngilizce ve Arapça cümleleri serpiştiriyordu. Bazı yolcular:
"Çok da âlim biriymiş meğer" diye fısıldaşıyordu. "Tam bir hoca canım. Din adamı dediğin,
böyle olmalı."

[POLATYAZICI]

Bir Arayışın Romanı Bir sonbahar günü Kayseri'den otobüse binmişti.Bir ideolojiuğruna geçen altmış yıllık hayatı, otobüs yolculuğunda tanıştığı genç öğretmenin anlattıklarıyla birden altüst oldu.Bir yolcuyla yaptığı sohbetin hayatını bu kadar kökten değiştireceğini nereden bilebilirdi?Sabaha kadar devam eden sohbetin sonunda o artık bambaşka bir insandı.Neler konuştular, bir insanı bu kadar derinden etkileyebilecek konular nelerdi? Bu gerçek hayat hikayesinin sonu nereye vardı?Halit Ertuğrulun 300.000 satan ve altı dile tercüme edilen kitabı sizinde hayatınızda yeni sayfalar açacak.
kitabı alıp okuyalım lütfen